આંખની ભીની કિનારીએથી લઈને,
તારા હોઠના મધુર સ્મિત સુધી,
ક્યાંક તો હું ભીંજાયો છું..

કરીલે ગમે એટલી કોશિશ ભલે,
હૃદયના કોઈક ખૂણે,
ક્યાંક તો હું જળવાયો છું..

ભૂલવાની આદત મને,
ભલે તે પાડી છતાં..
યાદોમાં તારી હું ફસાયો છું..

આમ બુમો પાડીને મનમાં,
પડઘાની રાહ જોતા જોતા..
ક્યાંક તો હું ખટકાયો છું..

તારી મને હવે જરૂર શી છે,
સુરાલયના* કોઈ દરવાજે,
કાયમી હું ગોઠવાયો છું..

વીતી ગયેલી એ કાલ માટે,
મિટાવી દઉં “આજ”નું અસ્તિત્વ હવે,
ક્યાંક તો હું અચકાયો છું..

હજી સચવાયો છું,
ક્યાંક તો હું અટવાયો છું..

* સુરા – મદિરા, મદ્ય, દારૂ; સુરાલય – દારૂ મળી રહે એ સ્થળના સદંર્ભમાં

ઝેનિથ
૨૧.૧૦.૨૦૧૧

(ભાગ ૩)

મિત્રો, આજે ઘણા દિવસ પછી કઈ લખવાનું મન થઇ રહ્યું છે. મેં “મારી ઘટના ને તમારા અભિપ્રાયો” ના બે ભાગ લખી નાખ્યા છે, ને આજે ત્રીજો ભાગ લખવા જઈ રહ્યો છું. આ ઘટનામાં મેં ત્રણ જુદી જુદી ઘટનાઓ આવરી લીધી છે કે જેમનો એકબીજા સાથે સીધો તો કોઈ સંબંધ નથી પણ ત્રણે ઘટનાઓ ના પ્રશ્નો એક સરખા જ છે..

એ તો તમને પણ ખબર છે કે આજે ભ્રષ્ટાચાર ને ગુનાખોરી ખૂબ વધી ગયા છે. આ ઘટનાઓ પણ આજ વિષય વસ્તુને સંકળાયેલી છે. હું ટૂંકમાં તમને વર્ણવી મારા મગજમાં ચાલતા આ ગૂંચવાયેલા સમીકરણો ના અમૂક ઉકેલ દર્શાવીશ. અને એના અભિપ્રાયોની તમારી પાસે આશા રાખીશ.

હું જ્યાં રહું છું ત્યાં અવારનવાર લાઈટ (ઈલેક્ટ્રીસીટી) જતી રહે છે. આનું મુખ્ય કારણ ગામડાઓમાં અપાતો વીજળીનો કાપ કે જેથી નજીકનાં શહેરમાં ચાલતા ઔદ્યોગોને વીજળીની ખોટ ન પડે. સમજ્યા કે ઔદ્યોગોની જરૂર છે આપણા દેશને. સમાજનો ને દેશનો વિકાસ એના થકી છે, ને એની સામે મારો કોઈ વિરોધ પણ નથી. પણ જ્યારે સરકારના જ માણસો એ ઔદ્યોગોપાસેથી પૈસા લઇ જરૂર કરતા વધારે વીજળીકાપ ગામડાઓના ગરીબ લોકો પર મુકે ત્યારે..? સરકારી ખાતાવાળા જ્યારે તમને સીધી રીતે જવાબ ન આપે ત્યારે..? કે પછી તમે ફોન પર કમ્પ્લેન કરવાની ટ્રાય કરો ને સરકારી કચેરીમાં ફોનનું રીસીવર જ નીચે મૂકી દીધું હોઈ તો..? ને કદાચ ફોન ઊંચકી પણ લે અને તમને કહે કે લાઈટ નહી આવે તમારી થાય એ કરીલો..? કે પછી કોઈ માણસ નથી અત્યારે રીપેરીંગ કરી શકે એવો..? બોલો  તો શું કરીલો તમે..? કોને જઈને કહો..?

આજ વસ્તુ ટેલીફોન ખાતાવાળા સાથે પણ સરખી જ છે. હું અત્યારની જ વાત કરું, છ સાત દિવસ પહેલા થોડું વાવાઝોડું આવેલું ને બે ત્રણ થાંભલા પડી ગયેલા. ટેલીફોન ઓફીસમાં કમ્પ્લેન કરી કરી ને થાકી ગયો. આખરી બારમે દિવસે ટેલીફોનવાળો રીપેરીંગ કરવા આવ્યો. હજી તો પત્યું નહોતું, વાવાઝોડા ને લીધે કેબલ તૂટી ગયા હતા એટલે માંડ માંડ મેં એને મનાવ્યો તો એ મજુર લઈને આવ્યો ને ખાડો ખોદી આપ્યો કેબલ જોડવા. પેલા ભાઈએ કેબલ તો જોડી જોયા પણ કઈ મેળ પડ્યો નહિ.. ઉનાળા ખરા બપોરિયા તાપમાં મારું મગજ પણ ગયેલું હતું એટલે મેં જરા કહ્યું કે બહુ લાપરવાહી છે, ધાંધીયાવેળા છે..? ૩૦ દિવસ માંથી ૧૨ દિવસ ફોન બંધ રહે ને પછી રીપેર કરવા પણ કાલાવાલા કરવાના.. એટલે પેલા સરકારી ભાઈસાહેબે મને સંભળાવી દીધું કે વધારે મગજમારી કરશો તો આજે પણ રીપેર નહિ થાય.. બોલો શું કરી લો તમે..? કોને જઈને કહો..?

પોલીસ.. નામ સાંભળીને સામાન્ય માણસને તો બીક લાગી જ જાય પણ કદાચ બુટલેગરોને, સત્તોડીયાઓને, બે નંબરના ધંધો કરતા લોકોને જરાય બીક નથી લાગતી. આજની આ વિચિત્ર હકીકત છે. કદાચ આ ઘટનાથી મને પોલોસજાત માટે નફરત થઇ ગઈ હોઈ તો નવાઈ નહિ. હું જ્યાં નોકરી કરું છું ત્યાં મારે બસમાં જવાનું હોઈ છે. હું ઘરેથી નીકળી એક ચોક્કસ જગ્યા એ મારું વાહન પાર્ક કરું છું, કે જ્યાં મારા સિવાય ઘણા બધા પોતપોતાના વિહિકલ પાર્ક કરતા હોઈ છે.  એક દિવસે મને ઓફિસથી આવતા ખાસ્સું મોડું થઇ ગયું. લગભગ રાત્રે ૧૨ વાગ્યાની આસપાસ હું મારા વિહિકલ પાર્ક કરવાની જગ્યાએ પહોચ્યો. મારું વિહિકલ ત્યાં હતું નહિ. એટલે મેં સીધા નજીકના પોલોસ સ્ટેશન જઈ એફ.આઈ.આર લખાવાની તજવીજ હાથ ધરી પણ પેલા ફરજ પરના પોલીસે પેહલા તો ના જ પાડી દીધી. મેં કાલાવાલા કર્યા તો એ જરા માન્યો. એને મારી પાસે આર.સી. બૂક માંગી એટલે મેં કહ્યું કે એતો ઘરે પડી છે. તો એને કહું કે, “ તો ભાઈ મેળ નહિ પડે..? હા પણ એક રસ્તો છે..?” મેં બોલવા કહ્યું. મને કહે, “કાચી નોધ લખી આપું પછી કાલે આવીને રીપોર્ટ લખાવી દેજો.” એટલે મેં હા કહ્યું. વળી પાછો બોલ્યો, ”એક કામ કરો ને કાલે જ આવજો. કાલે જ એફ.આઈ.આર લખી આપીશ.” એટલે હું સમજી ગયો ને મેં કહ્યું કે સાહેબ જે કઈ થાઈ એ લઇ લેજો પણ કરી આપો.

બીજી સવારે મેં ઘણી બધી જગ્યા એ શોધી જોયું પણ કઈ પત્તો લાગ્યો નહિ છેવટે કંટાળીને હું આર.સી બૂક લઇ પોલીસ સ્ટેશન ગયો. પેલાએ મારી વિગત અનુસાર કાચી નોધ કાઢી એટલે એને ખબર પડી ગઈ કે એ રાત્રે મેં કોની પાસે લખાવી હતી. એ ભાઈએ મને એફ.આઈ.આર તો લખી આપી પણ પાંચનામા માટે બીજા દિવસે આવવા કહ્યું. હવે વાત એમ બની કે કાચી નોધ લખવા વાળો પોલીસવાળો બીજો હતો ને એફ.આઈ.આર વાળો અલગ. એફ.આઈ.આર વાળાએ તો મારી પાસે વિહિકલ ની શોધખોળ માટે જરૂરી ૫૦૦ રૂપિયા લાંચ પેટે માંગી લીધા, પણ હું કઈ મુસીબતમાં ફસાવાનો હતો એની મને કલ્પના પણ નહોતી. ૨-૩ દિવસ પછી હું નક્કી કરેલા દિવસે પંચનામા માટે ગયો ત્યારે ત્યાં “કાચી નોંધ” લખવા વાળો પોલોસ ડ્યુટી પર હતો. એને મારો ઉઝરડો લઇ નાખ્યો. મને કહે કે તે બીજા પાસે એફ.આઈ.આર લખાવી જ કેમ..? એ ગુસ્સામાં હતો કેમ કે મારી લાંચના પૈસા જે એને લેવાના હતા એ એને મળ્યા નહોતા. આમાં મારો શું વાંક..? બોલો શું કરી લઉ હું..? કોને જઈને કહું..?

હું એટલો મોટો તો નથી કે દેશના બીજા ઘણા મહત્વના પ્રશ્નોમાં ધ્યાન આપું કે તે ઉકેલવા કઈ પ્રયત્નો કરું..? મારા માટે ને આપણા જેવા સામાન્ય માણસ માટે આ બધા પ્રશ્નો જ મહત્વનાં છે. આવા પ્રશ્નોનો ઉકેલ કઈ રીતે લાવવો..? કોને કહેવાનું..? ઉપાય કઈ રીતે કાઢવો..??

એમ તો હું એન્જીનીયર રહ્યો એટલે મારા “ખુરાફાતી” દિમાગમાં એકાએક ઘણા વિચાર આવી જાય, જેવા કે..

-     મીડિયામાં ચમકાવીએ આવા પ્રશ્નો તો, પેનલ ડીસ્કશન રાખીએ તો..?

-     કોઈ મંત્રીશ્રીનાં હેલ્પ લાઈન નંબર પર કમ્પ્લેન કરીએ તો..? (કદાચ એમાંય લાંચ આપવી પડે)

-     કાંતો એક કામ કરી શકાય, મારામાં ગાંધીજીની જેમ ધીરજ નથી ને મારે ૧૫૦ વરસ પણ બગાડવા નથી.. તો યુવાનોનું એક યુનિયન બનાવીએ કે જે આવા લોકો ના પ્રશ્નો સાંભળે અને સીધા હિંસાનાં માર્ગે ઉપાય શોધે એટલે “ઈંટ નો જવાબ પથ્થરથી કે પછી ખૂન કા બદલા ખૂન..”

છેલ્લો જવાબ મારા મગજ પર ભારે અસર કરે છે મિત્રો.. આવા લોકોને આજ રીતે બોધપાઠ આપી શકાય એમ છે. ઘણા કહે છે કે, “કુતરા ને ભસવા ન જવાય..” પણ લાકડી કે પથ્થર વડે ભગાડાય તો ખરાને. ને જે કુતરા ને હું રોટલી નાખું એ જ કુતરો મને કરડે એ હું એ કોઈ કાળે ન ચલાવી લઉં.. તમારું શું માનવું છે..? શું છે તમારા અભિપ્રાયો..?

ઝેનિથ

૧૨/૦૬/૨૦૧૧

“उमंग”

——————————————————————————–

आज फिर वह प्यारा दिन आया है,
ज़र्रा ज़र्रा खिल के मुस्कुराया है,
“उमंग” सबके चहरे पर जो लाया है..
“कैडिला” वह कहलाया है..
…
मुश्किल वक्त कभी ना अब टिक पायेगा,
हर कोई अपनी ताकत दिखलायेगा..

खामोश ना अब हम रहे पाएंगे,
हर रास्तेको सर कर जायेंगे..
जोश अपनी छावं तले जो लाया है..
“कैडिला” वह कहलाया है..
…
हवाओं के रुख को अब बदलना होगा..
सपनो को मुकाम हांसिल करना होगा..

मंजिलो की हम परवाह नहीं करते..
मुश्किल रास्तोंसे डरा नहीं करते..

दुनियाको अब हम दिखायेंगे..
कोशिशों को क्षितिज तक पहोचायेंगे..
बुलंद होंसला अपने विश्वास तले जो लाया है..
“कैडिला” वह कहलाया है..
…
आओं हम सब साथ चले,
ख़ुशी से अमन ये आबाद करे,

अब तक हमने जो भी पाया है,
खुद में एक विश्वास जगाया है,

पीछे हटने की अब उनकी बारी है..
क़दमों का आगे बढ़ाना जारी है..

बस अब नहीं रुकना हमे कहीं..
भरोसा ये हमने पाया है..
“उमंग” अपने प्यार तले जो लाया है..
“कैडिला” वह कहलाया है..
…
आज फिर वह प्यारा दिन आया है,
ज़र्रा ज़र्रा खिल के मुश्कुराया है,
“उमंग” सबके चहरे पर जो लाया है..
“कैडिला” वह कहलाया है..

ज़ेनिथ सुरती (१६ फरवरी २०११)

——————————————————————————-

નેતા ચૂંટાય પેહલા પ્રજાની મરજી થી ને પછી સત્તા ચલાવે પોતાની મરજીથી..

પોલીસથી લોકો વધારે ગભરાઈ છે ગુનેગારો કરતા..

પૈસા વગર સરકારી ઓફિસો માં કામ થતા નથી..

૪૧% લોકો ભારત માં ગરીબી રેખાની નીચે જીવે છે, સાથે સાથે ટેલીકોમ ૨જી  કૌભાંડ, આદર્શ કૌભાંડ, સી.ડબ્લ્યુ.જી કૌભાંડ પણ જીવે છે..

આ છે આજનું પ્રજાસત્તાક એટલે ગણતંત્ર..!!

પોતાના ઘરમાં ચોરી થઇ હોઈ તો પોલીસ ને ચોર શોધવા પૈસા ખવડાવવા પડે છે.. વકીલ, જજ, નેતા, પટાવાળાથી સત્તાવાળા બધાને જ પૈસા ખવડાવવા પડે છે..

ખબર નથી કે કયા “ગણ” નું કયું “તંત્ર” કે કઈ “પ્રજા” ની કઈ “સત્તા” ચાલે છે આજે..

જરા જાણવા મળે તો મને પણ જણાવજો..

તમને નથી લાગતું કે આપણે જાગવાની ને બદલાવાની જરૂર છે..

Zenith (26/01/11)

ગુજરાતી ભાષા પ્રત્યે આટલો પ્રેમ..!

દરરોજ ગુજરાતી બોલું, ગુજરાતી લખુ..!

ગુજરાતી માધ્યમમાં ભણ્યો..!

પણ આજે છેક, ખ્યાલ આવ્યો કે આજ સુધી મારા સંસ્કૃતમાં ગુજરાતી કરતા કાયમ વધારે જ માર્ક્સ આવ્યા છે..!!

એપ્રિલ મહિનામાં મેં એક પોસ્ટ મારા બ્લોગ પર મૂકી હતી,

“વહેમ છે મને કે, જીંદગીમાં કઈ મડ્યુ નહીં..
ને હકીકત એટલીજ, કે જે મડ્યુ એ ક્યાંય જડ્યુ નહીં..!”

પંક્તિઓ કેટલી સાર્થક લાગે છે નહિ..!

ને છેલ્લે,
“સમજણની નાસમજ ને સમજ સમજી, સમજણની પાળે ઉભો આ સમજદાર..!”

Zenith
28/12/10

——————————————————————————–

( મિત્રો, આ એક પતિની “પોતાની” પત્ની માટે લખાયેલી હાસ્ય કવિતા છે.. શરૂવાત પત્નીના “વખાણથી” શરૂ થાય છે ને પછી જેમ પત્નીની “કયા-પલટ” થાય છે, એમ આ કવિતાની પણ કયા-પલટ થાય છે..! ગમેતેવો પરંતુ આ પ્રેમ ખુબ અનેરો હોય છે. કહેવાય છે ને કે, ગાડાનાં બંને પૈંડા હોવા જરૂરી છે, એ જ રીતે સંસાર રથના પણ બંને ચક્રો હોવા ખુબ જ જરૂરી છે, “ભલે પછી એક નાનું – મોટું કે જાડુ – પાતળું હોય..!!” )

…

જ્યારે જ્યારે તું જૂલ્ફો હટાવે છે,
તારા હુસ્નનું તેજ બધે પ્રસરાવે છે

જોઇને તારી અદા, ઓ મારી રાણી,
પુષ્પો પણ વેલીએથી પડી માન જતાવે છે..!

જ્યાં જ્યાં નજર તારી પડે છે,
પાડોશીઓ ઘાયલ થઇ મરે છે..!

તારી આ ચાલવાની છટા..!
ભલભલામાં ઉત્તેજના જગાવે છે..!

જ્યારે તું મને બાથમાં ભરી ફરાવે છે,
હૃદય મારું ગાંડુ..!
લોહીનું ભારે દબાણ દર્શાવે છે..!

આમ તું બેફીકર ગમે ત્યાં ના ફર,
ક્યાંક વાગી જશે..!
નજર કોઈની ખોટી લાગી જશે..!

આ જે કવિતા થોડો પ્રેમ બતાવે છે..!
હવે પછી સાચો અર્થ સમજાવે છે..!

એ તો ભગવાનની એક મહેર છે,
રાત્રીનો અંધારિયો, બીજો પહેર છે..!

અડફેટમાં જે એની આવે, એના ખેર છે,
વજન એનું પૂરું બસો ને ત્તેર છે..!!

જ્યારે એ ચારે કળા એ ખીલે છે,
ઘર આખું ભૂકંપનાં ઝટકા ઝીલે છે..!

જ્યારે જ્યારે એ સાદગી બતાવે છે,
શરીરને મારા તીવ્ર માંદગી સતાવે છે..!

પલંગ પર પડી જ્યારે આરામ ફરમાવે છે,
હાથીના બચ્ચાને પણ શરમાવે છે..

આમ તો એ ભોળી છે,
જાણે પ્રેમમાં કરુણા ચોળી છે..

એમ તો મારા પર પ્રેમ એ વર્તાવે છે,
પણ ક્યારેક ક્યારેક મને એ..!
જરા વધારે પડતી જ ડરાવે છે..!!

આ જે કવિતા થોડો પ્રેમ બતાવે છે..!
ખરેખર એ સાચો અર્થ જ સમજાવે છે..!

Zenith Surti
11th Oct 2010

આંખોને પણ ક્યારેક પાંપણનો ભાર લાગે છે..!
ભેગા બેઠા છતાં અટૂલો સંસાર લાગે છે..!

નામ પણ મારું ક્યાં શોધવું..?
ભાષાના પણ અહીં ઘણા પ્રકાર લાગે છે..!

સવારનો પડછાયો પણ ક્યાં ઓળખાય છે સાંજે..?
એને પણ સમયનો આકાર લાગે છે..!

સંતાકુકડી રમતા રમતા થાકી ગયો છે ચાંદો હવે,
રમત બદલવાનો પણ એને હવે વિચાર લાગે છે..!

ને હું તો ક્યારનો બેઠો છું મૂંગો હૈયું દબાવી,
પણ એને મારા રુદન નો એ પ્રચાર લાગે છે..!

કાંટાઓ પર પણ તો હોય છે ફૂલો ઘણા,
પણ એને ક્યાં એ શણગાર લાગે છે..?

ને કોણ કહેશે કે શું કરું આ “કાલ” નું..?
એને પણ “આજ”માં જીવવામાં થોડો સાર લાગે છે..

લે..! ને આ મોત તો સામે આવીને ઊભું..!
અને ક્યાં જીવનની દરકાર લાગે છે..?

ને આમ ક્યાં સુધી હાથ ફેલાવું તારી સામે..?
ખુદાને પણ પરિસ્થિતિ નો હવે ચિતાર લાગે છે..

ઝેનિથ, ૧૭ ઓક્ટોબર ૨૦૧૦

ખબર ન હતી આંસુને એના મ્રુત્યુની,
આંખેથી ટપકી, ગાલેથી એ વહી ગયા..

એમને મન સંબંધ પૂરા હવે થઈ ગયા,

પૂરા તો એ થયા, અધુરા અમે રહી ગયા..

ખબર ક્યા હતી કે સાથ હશે ઘડી બેઘડીનો,
ઘડીઓ વિસરાઈ ગઈ, બસ ઈતિહાસ રહી ગયા..

સમય ઋજાવી નાખશે ઘાવ બધા,
એ તો ભુલી ગયા..! આપ્યા કોણે..?
એ સમજવા બાકી મારે રહી ગયા..

નિયમ દુનિયાનો છે આ જ, એવુ કહે છે બધા,
“ઝેનુ” લુંટાયુ એ જ જાણે,
બાકી, અમે રહી ગયા ને એ વહી ગયા..

ઝેનિથ, ૯/૪/૨૦૦૯